W dzisiejszych czasach parkieciarz posiada do dyspozycji całą gamę materiałów szlifierskich. Są to taśmy szlifierskie z metra, taśmy szlifierskie bezkońcowe, krążki szlifierskie samoprzylepne, siatki szlifierskie i wiele innych. Materiały te można otrzymać w każdej granulacji (ziarnistości). Od kilku lat znajdują się na rynku taśmy szlifierskie z materiałem ściernym wykonanym z cyrkonu.

Materiały produkowane są w trzech wariantach: na nośniku papierowym na nośniku tekstylnym na nośniku mieszanym (tekstylno-papierowym) Na każdy z tych nośników nanoszona są środki szlifierskie w postaci ziaren. Ziarna te są elektrostycznie rozsiane na nośniku i osadzone we wcześniej naniesionym na nośnik lepiszczu. Środki szlifierskie (ziarna): elektrokorund (aluminiumoxid Al.203) - kolor czerwono - brązowy karborund (siliciumcarbid Si-C) - kolor czarny elektrokorund cyrkonu - kolor zielonkawy Cubitron - ceramiczny tlenek glinu o udarności i żywotności przewyższającej cyrkon.

Rozsiew środka szlifierskiego może być pełny lub otwarty. Materiał szlifierski o otwartym rozsianiu ziarna ściernego używa się do szlifowania starych woskowanych lub malowanych posadzek drewnianych. Najczęściej do szlifowania parkietu używa się ziarnistości: (12, 16, 24), 36, 40, 60, 80, 100, 120. Do krążków szlifierskich, którymi obrabia się krawędzie powierzchni używa się materiałów o ziarnistości (16, 24), 40, 60, 80, (100). W nawiasach podano ziarnistości, które używane są rzadziej.

W przypadku przygotowania posadzki drewnianej do bejcowania lub olejowania zaleca się używanie krążków o ziarnistości 80 i 100. Narożniki pomieszczeń należy dodatkowo obrobić cykliną. Materiały gruboziarniste 12, 16, 24 używane są przede wszystkim do szlifowania starych, bardzo zniszczonych lub wielokrotnie malowanych farbą olejną podłóg. Materiały ścierne średnioziarniste 36, 40, 60, 80 i drobnoziarniste 100, 120, 150 używa się do szlifowania nowych posadzek drewnianych oraz do prac wykończeniowych. Pierwszy szlif (zgrubny) niweluje powierzchnię - nadaje jej charakter jednolitej płyty. następny szlif następuje materiałem średnioziarnistym, po to, by zlikwidować ślady poprzedniego szlifu i przygotować powierzchnię pod szlif ostateczny.

Ostatni szlif wykończeniowy wykonuje się materiałem ściernym drobnoziarnistym i ma on na celu zeszlifowanie ostatnich drobnych niedociągnięć szlifu średniego i przygotowanie powierzchni po lakier. Do wykonania prawidłowego szlifowania parkietu niezbędne jest używanie materiałów ściernych wszystkich gradacji następujących po sobie od najbardziej grubego ziarna po najdrobniejsze.

Fragment tekstu, którego Autorem jest Pan Jarosław Kurnikowski, ukazał się piśmie Profesjonalny Parkiet

Nr 2/46/2009

Cyklinowanie - Szlifowanie posadzek drewnianych - cz. I